In de medezeggenschap op de opleiding komt wel eens de vraag langs: hoe kunnen studenten aangemoedigd worden om meer te lezen? Het gebeurd namelijk weinig. Studenten zijn calculerend. Als iets niet absoluut hoeft, is de kans klein dat het gebeurd. Het makkelijke antwoord op dit dilemma, dat niet veel nadenken kost, is om via toetsing te testen of iets echt is gelezen. Bij studies die steeds meer om projectonderwijs en het zelf ontwikkelen van competenties gaan gebeurd niet veel meer. Als een goed, creatief, verhaal in een verslag genoeg is, dan is het minder belangrijk van tevoren iets gelezen te hebben. Eisen dat dit leeswerk wel terugkomt in verslagen lijkt dus ook een oplossing.
Naast dat dit een wel hele simpele oplossing is en de werkelijkheid complexer zal zijn, ligt hier misschien ook nog een vraag onder: in een maatschappij met calculerende burgers en studenten, die precies weten hoe ze iets met de minste moeite moeten halen, moeten de beleidsmakers en onderwijzers daarop inspelen door calculerender te zijn dan de burgers en de systemen zo te veranderen dat de juiste calculatie van de burger diegene wordt die hun voorkeur heeft? Of moet er meer van de burger ge-eist worden?